صدای اذان موطن

ستون دور- بین قرار است از این پس انعکاسدهنده عکس نوشتهای اختصاصی گروه اجتماعی «جهانصنعت» از روند اجتماعی باشد که گاهی از نگاهمان دور میماند تا شاید شهر و جامعهمان را دقیقتر و با نگاهی متفاوت ببینیم. احسان دلیر- بعضی واژهها بار دارند. همان واژههایی که آبستن اندیشهها و احساساتی عمیق در رگ و پی خود هستند. موطن، زادگاه همین احساسات است. شهری که در آن دنیا میآییم و بزرگ میشویم و از من بودن به سمت ما شدن حرکت میکنیم. گاهی در سفرها دلم برای موطنم تنگ میشود. موطنی که با همه سیاهیهایش، غروبهای سفیدی دارد. سفید به رنگ لاجورد و نارنج. با نوای اذانی که بیهیچ ادعایی، آرامبخش هیاهوی غرش چرخ دندههای شهر میشود. کوچههایی که هر چند اندک، آب و جارو شدهاند و عطر خاک نم خورده را، چون دارویی برای زنده ماندن، تزریق میکنند به رگهای شهر. با درختانی بلند که هرشب با تیغ و تبر زخمی میشوند و صبحها با خراشی روی صورت به ما لبخند میزنند. بعضی از واژهها بار دارند. مثل موطن که کافی است نباشد تا دلت برای سیاه بودن آسمانش هم تنگ شود.